De Azoren – Van de ruwe zee tot de vulkanische bergen
Van alle plekken die we al bezocht hebben, behoren de Azoren tot de meest magische die ik ooit heb gezien. Het voelt er alsof de natuur constant met je meebeweegt: mist die plots openbreekt, regenbogen die zomaar verschijnen, vulkaankraters die je de adem ontnemen en groene landschappen die eruitzien alsof iemand ze net heeft getekend.
Magische eerste indrukken van São Miguel
Vanaf het moment dat ik mijn eerste blik op São Miguel wierp, wist ik dat dit geen gewone reis zou worden. Dit zou er eentje worden die we later nog vaak zouden herbeleven.
Onze eerste dag begon meteen met avontuur. Door een misverstand konden we niet gaan e-biken bij Sete Cidades, maar dat veranderde niets aan ons enthousiasme. We besloten spontaan om een hike van dertien kilometer te doen rond de slapende vulkaan. Gelukkig hadden we de My Freeloader rugzak mee, want sommige delen van het pad waren best pittig. Papa Jelle en mijn broer Tibo wisselden elkaar af om mij te dragen, en samen bewogen we door het ruige vulkaanlandschap.
Onderweg kwamen we een Duits koppel tegen dat zei dat de route verderop was weggeslagen door een aardverschuiving. Maar wij zijn nogal koppig aangelegd, dus gingen we zelf kijken. Zoals altijd vonden we toch een manier om door te gaan, via een klein pad door het bos langs de grote gapende breuk in het landschap. Bovenop bereikten we een oud, verlaten hotel dat langzaam door de natuur werd opgeslokt. Het voelde een beetje spookachtig aan. Mama Françoise bleef met mij buiten, terwijl papa en Tibo even binnen rondkeken.
Na een kleine picknick wandelden we verder over de kraterwand. De uitzichten waren ongelofelijk. Later die dag reden we helemaal naar het oosten van het eiland voor een duik in de natuurlijke warmwaterbron van Ponta da Ferraria. Voor mij was het water en de stroming te uitdagend, maar papa en Tibo genoten van een ontspannende zwempartij na het dragen, klimmen en wandelen. We sloten de dag af met verse vis bij Taberna Saca Rolhas, het ideale einde van onze eerste echte Azoren-dag.
Hiken, warmwaterbronnen en een verjaardag vol avontuur
De volgende ochtend werden we wakker met een stralende hemel en een oceaan die glinsterde alsof hij ons wilde begroeten. We trokken richting Lagoa do Fogo voor een korte maar intensieve hike naar het meer. Papa en Tibo namen opnieuw het klimwerk voor hun rekening. De afdaling en terugweg naar boven waren zwaar, maar het uitzicht maakte alles goed. Daarna reden we naar Caldeira Velha, waar warme bronnen verborgen lagen tussen het groen van wat bijna een jungle leek. Omdat het nog vroeg in het seizoen was, hadden we de rustige sfeer bijna helemaal voor onszelf.
Onze laatste stop die dag was Salto do Cabrito, een indrukwekkende waterval. Mama en ik bleven beneden in het mooie landschap, terwijl papa en Tibo een steil pad met ladders en smalle passages volgden om bovenaan te gaan verkennen. Tegen de tijd dat we terug in het hotel waren, was de oceaan woest geworden. De golven leken huizenhoog. Ik bleef ernaar kijken, gefascineerd door de kracht van de natuur.
De derde dag begon met een regenboog. Tibo werd die dag 22 jaar, dus de activiteit van de dag moest natuurlijk wat adrenaline bevatten. Papa boekte een canyoning-tour bij FUN Activities Azores Adventure. Door het veranderlijke weer was de oorspronkelijke locatie te gevaarlijk, dus verhuisden we naar Ribeira dos Caldeirões, een prachtig natuurpark. Papa en Tibo gingen de rivier af via watervallen en rotsen, terwijl mama en ik een rustigere route door het park namen.
Eén van de gidsen droeg me de hele tijd in de rugzak en dat vond ik ongelooflijk vriendelijk. Na het canyoning gingen we lunchen aan Praia dos Mosteiros, een charmant strand met indrukwekkende golven. Terug in ons hotel genoten we van het zwembad en sloten we af in Tukátulá Beach Bar, waar Tibo een verjaardagsdessert kreeg. Een van de obers vertelde dat veel inwoners van de Azoren oorspronkelijk uit Vlaanderen kwamen in de 15e eeuw. Misschien voelde dit eiland daarom zo vertrouwd aan.
Na drie avontuurlijke dagen was het tijd voor iets rustigers. We bezochten de theeplantage van Gorreana, de enige van Europa. Het groene landschap zag er prachtig verzorgd uit. Door de regen was het fijn om ook de fabriek te zien, al geef ik persoonlijk nog altijd de voorkeur aan ananassap. En toevallig, onderweg naar de luchthaven bezochten we een ananasplantage. De vruchten op São Miguel zijn veel zoeter dan die bij ons thuis in België.
Overwinningen op vulkaan Pico
Vanuit São Miguel vlogen we met een propellervliegtuig naar Pico. Het eiland voelde meteen wilder en ruiger aan. Ons nieuwe huisje keek uit op de oceaan en tot mijn grote vreugde stonden er bananenplanten in onze tuin.
Pico staat bekend om zijn wijn en dat hebben we geweten. Papa straalde al toen we langs de opvallende wijngaarden reden, waar lage stenen muurtjes ‘de currais’ de wijnstokken beschermen tegen wind en zout. We bezochten verschillende dorpen en reden tot bij de Azores Wine Company voor een rondleiding en tasting. Ik genoot van de goede akoestiek in de wijnkelder en testte die af en toe eens uit, wat het geduld van de gids een beetje op de proef stelde. Na een lunch bezochten we het wijnmuseum en sloten we af bij Moinho do Frade, een windmolen te midden van een gigantische wijngaard. Papa liet onze drone nog eens vliegen. Diezelfde drone die ooit verloren ging in Noorwegen en bijna een jaar later teruggevonden werd. De beelden waren opnieuw prachtig.
De dag erop stond een grote uitdaging op het programma: de beklimming van de vulkaan Pico. Het hoogste punt van heel Portugal. Dankzij onze gids Steffi van Hominis Natura wisten we wat we konden verwachten. Papa droeg mij op zijn rug tijdens het steilste eerste deel. Met mijn 33 kilo erbij was het geen eenvoudige opdracht. We stopten regelmatig om te rusten en wisselden af. Tibo voelde zich sterk en bracht me een heel eind naar boven. Maar het terrein werd steeds ruiger, en hoewel we allemaal nog goed voelden dat we hoger konden, moesten we ook nadenken over de gevaarlijke afdaling die ons nog te wachten stond. Samen met Steffi besloten we om halverwege om te keren. Niet de top bereiken was even slikken, maar Steffi zei iets dat ik nooit meer vergeet: “Het gaat niet om de top, maar om wat je onderweg meemaakt.” En gelijk had ze. Toen we uren later weer veilig beneden stonden, voelde het alsof we samen iets groots hadden gedaan. Zoals wij thuis zeggen: we vertrekken samen, we komen samen terug.
Vroeg in de ochtend namen we de ferry naar Faial, het derde eiland van onze Azorenreis. Horta, de belangrijkste stad, heeft een charmante haven vol geschiedenis. Papa had een paardrijtocht geboekt voor zichzelf en Tibo bij Pátio Ecolodge. Mama voelde zich niet helemaal op haar gemak op een paard, dat hadden we eerder al geleerd, dus we bleven samen aan het lodgehuis. Na hun rit vroeg het team of ik zelf ook even in het zadel wilde zitten. En zo mocht ik echt paardrijden. Het maakte me super rustig en ik voelde me bijna één met het dier. Het was een mooi moment.
Die avond sliepen we in Azul Singular, een prachtige glampinglocatie midden in een oude palmenplantage. Het voelde alsof we in een geheime jungle sliepen. Ik sliep de hele nacht door, iets wat bij mij bijna nooit gebeurt. Mama en papa waren zichtbaar ontroerd.
Voor onze laatste dag keerden we terug naar São Miguel om de hoofdstad Ponta Delgada te verkennen en vervolgens Lagoa das Furnas te bezoeken. Rond het meer konden we met de buggy wandelen, wat voor mij comfortabeler was na zoveel dagen klimmen, dragen en hobbelen. De wandeling zat vol verrassingen: rivierkreeftjes die langs de oevers bewogen, reigers die hen achternazaten, en de zwavelgeuren van de warmwaterbronnen waar de locals hun eten in de grond garen. We bezochten ook het Grená Park, een watervalpark vol magische paden en uitzichten. Om te eindigen stopten we nog even langs Ponta dos Capelinhos. Deze ruwe natuur was fenomenaal en maakte ons even stil. Gelukkig was er onder de vuurtoren een echorijk museum waar ik de stilte kon doorbreken.
En toen was het tijd om terug te vliegen naar België. Ik keek nog één keer terug naar het landschap van de Azoren en voelde vooral dankbaarheid. Deze eilanden hebben mij verrast, uitgedaagd en gevoed met momenten die ik nooit zal vergeten.
En nu… tijd om te dromen over het volgende avontuur. Dat is al in de maak. 🐘🦒🦁🦏✨